|
DE TOEKOMST VAN
INTERNET
Het
internet bevindt zich op dit ogenblik op een scharniermoment. Het eerste ongebreidelde optimisme
is voorbij, wat zich uit in het faillissement van grote internetwinkels,
de steeds kleinere budgetten die voor het medium worden uitgetrokken en
het alsmaar groeiende aantal spooksites, die verlaten op het net zweven. Betekent dit het einde van het
medium? Zeker niet. Wel is het jammer dat internet op
zich hierdoor in een kwalijk daglicht komt te staan. We zitten in een fase waarbij niemand echt blijkt te weten
wat we met het World Wide Web moeten aanvangen.
Of ik hier
nu iets over schrijf of niet, het internet zal niet vergaan of er beter
door worden, omdat de verschillende mogelijkheden voor aanwending ervan zo
groot zijn. De vraag is
daarom ook niet of internet gebruikt wordt, maar hoe de mogelijkheden
ervan ten volle benut kunnen worden.
We moeten ons daar zorgen over maken want het zou jammer zijn als
het delen van kennis op de manier waarop we het nu kennen tot een einde
zou komen.
De
sleutel voor de oplossing is dat het internet moet leren omgaan met kleine
bedragen.
De oorsprong
van het probleem ligt bij de specifieke eigenschappen van het internet. Omdat het medium zowel specifiek
gericht kan zijn op een welbepaald persoon als een medium is dat naar een
massa informatie uitzendt en
er een lage instapdrempel is, krijg je een grote hoeveelheid aanbieders
van informatie. De
economische wetten leren ons dat hierdoor de prijs, in dit geval van de
aangeboden informatie, daalt. Op
dat ogenblik komen er twee factoren in het spel. In de eerste plaats lijkt het voor
een aantal aanbieders dat de informatie niets meer waard is. Daarnaast is het zo dat het medium
er zich niet onmiddellijk toe leent om met kleine bedragen om te gaan.
Het eerste
dacht men te kunnen omzeilen door het aantrekken van reclame. De informatie zelf is dan een middel om trafiek te genereren
en die wordt ten gelde gemaakt door advertenties. In theorie kan dit werken (voor
zover er uiteindelijk nog iets verkocht wordt en niet elke site reclame
gaat ruilen met andere sites). In
praktijk blijken de adverteerders nog te onzeker en wachten zij af. Het aanbod van sponsorbare
sites is dan ook zo gigantisch dat zij, de adverteerders, wachten op een
shakeout.
Er rest dan
ook niets anders dan dat het internet dringend een methode moet vinden
om kleine bedragen te kunnen aanrekenen. De aangeboden informatie heeft
immers wel een waarde en dat zal blijken naarmate minder mensen een goede
site in de datalijnen kunnen houden.
We zien immers dat het gebruik van net niet kleine bedragen wel
lukt via het internet. Mensen
zijn bereid hun creditcard boven te halen om een boek of een cd te
bestellen. Ze moeten het wel
als ze een domeinnaam willen reserveren.
Het vertrouwen op dit vlak zal ook wel groeien. Maar wat met al die kleine dingen
zoals online games of het raadplegen van nuttige informatie? Vroeger speelde ik schaak op een
site die chessed.com heette. Prachtige
graphics, goede interface, redelijk stabiel. Helaas drong zich al snel de vraag
op : wie betaalt dit? Ik
geloof dat het aanvankelijk een project betrof van een softwarebedrijf dat
zijn kunnen op dit vlak wou aantonen.
Dat doel was echter snel achterhaald en nu is de site overgenomen
door een bedrijf dat je toelaat te schaken voor geld. Dat betekent dat je kan wedden op
je eigen spelletje. Niet echt
aantrekkelijk als het gebruik van schaakcomputers ter ondersteuning nooit
uitgesloten kan worden bij dit cyberschaken. Chessed.com bestaat dus niet meer. Is dit het lot van vele
soortgelijke sites? Ik denk
het wel. Ben ik niet bereid
om voor mijn plezier te betalen? Toch
wel, maar het wedden is voor mij uitgesloten, en het vertrouwen is niet
groot genoeg om een abonnementsgeld van bijvoorbeeld 100 € te betalen. Voor kleinere bedragen (minder dan 10 € bijvoorbeeld)
zitten we met het probleem dat credit-cards niet echt handig zijn; Nochtans zou ik wel bereid zijn om bijvoorbeeld 0,01 tot 0,10 € te betalen
om een spelletje te spelen, op voorwaarde dat ik niet gedisconnecteerd
wordt en de service goed is. Natuurlijk
is het ondoenbaar om in de huidige configuratie deze bedragen te innen en
daar zit nu de kern van bijna alle problemen van informatiegebonden
internetbedrijven. Er zijn op
dit ogenblik een aantal alternatieven voor betalingen ontwikkeld, maar dat
zijn duidelijk lapmiddelen. Het
onhandige abonnementsgeld heb ik al aangehaald.
Voor andere
sites moet je eerst een betaalnummer bellen om toegang te krijgen. Omdat je de lijn op dat moment
open moet houden is dit wel een erg onhandige en dure zaak. Je gebruikt een ander medium, dat wel geleerd heeft om te
gaan met kleine bedragen (de telefoon), maar dat maakt dat je ook veel
kosten hebt. Je schakelt een
derde in, namelijk de telefoonmaatschappij en je gebruikt dat middel
oneigenlijk. Daarom is het
een lapmiddel.
Nu we het
toch over de telefoon hebben: die heeft zich ook pas maximaal commercieel
kunnen ontwikkelen toen het mogelijk werd kleine bedragen aan te rekenen. Kleine bedragen zorgen voor een
grote verspreiding en bruikbaarheid en het feit dat er toch een
remuneratie is zorgt ervoor dat het interessant
blijft voor bedrijven. Het
verschil is dat telefoonmaatschappijen in het begin alle door de staat
zijn opgericht en een monopoliepositie verwierven. Internet heeft dit voordeel niet.
De beste
oplossing is dan ook dat er instanties zijn die zich bezig houden met de
inning van grotere bedragen en dit verdelen in kleinere sommen. Een soort groothandel in geld,
een eigen betaalmiddel voor het internet.
Nu zal ik zeker niet de eerste die op dit idee komt. Wat mij bezorgt is dat op het
internet geen enkel systeem blijkbaar in zwang geraakt. Daarom beschrijf ik graag de
manier om een cybercash-systeem
te ontwikkelen en te marketen zoals ik dit zie.
In een
eerste fase is het belangrijk dat er niet teveel aanbieders zijn. Eén enkele standaard verdient de voorkeur. Meer dan twee geprofileerde
spelers is fataal. De
aanbieder geldt als een centrale bank.
Daar kan men cybercash, bitcash, e-money of hoe we dit ook noemen,
kopen per bedrag van bijvoorbeeld 100 €.
Dit bedrag is interessant genoeg om te betalen en te innen met
creditcard.
Die 100€
krijgt men dan, beschermd, op zijn harde schijf en zo kan men betalen in
stukjes van 0,01€. Nu zijn
er een aantal voorwaarden voor succes.
Het belangrijkste hierin is de grote verspreiding. De beste methode is een die lijkt
op wat Microsoft heeft gedaan voor zijn besturingssysteem. Je sluit akkoorden met PC bouwers
en laat hen een aantal bitcash mee aanbieden op elke PC, gratis. Voor hen kost het niets, en ze
hebben een bijkomend voordeel. Het
bedrag zou m.i. niet hoger mogen zijn van 25€. De klant moet wel zijn account
activeren bij onze centrale bank. Op
die manier geraakt hij vertrouwd met het systeem. Wie gaat dat echter betalen? Dat probleem kunnen we makkelijk
oplossen. Wie is het sterkst
gemotiveerd om geld te verdienen op het internet? De websiteuitbaters. Zij
bieden op dit ogenblik hun diensten gratis aan, dus kunnen zij dit best
nog even volhouden in een overgangsperiode.
Daarom moet elke toetreder (websiteuitbater) de eerste x aantal
punten dat hij bij de centrale bank inlevert, laten vallen. De juiste hoogte ervan moeten we bepalen aan de hand van de
bitcash die in omloop is. 1000
€ zou een aanvaardbaar getal kunnen zijn.
Ook
internetproviders kunnen geïnteresseerde partijen zijn om deze bitcash
aan te bieden.
Op deze
manier creëren we installed base. We
moeten er wel voor waken dat we het ene probleem niet oplossen door het
andere te veroorzaken. Het
mag niet zo zijn dat in plaats van de dienst, nu de bitcash gratis wordt,
want dan verschuift alleen het probleem.
Dit verschilt in niets van inflatiebeheer en er zijn in de
financiële wereld zat mensen die dit kunstje beheersen. Die installed base is overigens
ook noodzakelijk om nieuwkomers de pas af te snijden.
Op deze
manier kan elke aanbieder van diensten op het internet zelf bepalen
hoeveel hij wil vragen voor zijn dienst.
Belangrijk is wel dat de gebruiker alleen maar kan betalen door een
bewuste daad. Hij moet
telkens expliciet toestemming moeten geven.
Automatische afschrijvingen mogen niet toegelaten zijn. Voor de gebruiker blijft het
interessant een routebeschrijving te kopen voor 0,05 € of een spelletje
te spelen voor 0,01€.
Wat betekent
dit in realiteit? Yahoo biedt
op zijn site een heleboel spelletjes aan die je online kan spelen; zijn
hier gemakkelijk 50.000 spelers tegelijk actief. Stel je voor dat Yahoo 0,5 € zou
vragen per uur spelplezier. Werkelijk een spotprijs, maar dat betekent voor Yahoo wel een
extra inkomstenpost van 43,8 miljoen € per jaar, zelfs als we er
rekening mee houden dat door het betalend worden van de site 80% van de
huidige spelers zou afhaken. Op
die manier kan er opnieuw wat geld verdiend worden op het internet, en
zullen de aanbieders ook meer moeite gaan doen om hun diensten te
diversifiëren en de kwaliteit en stabiliteit van hun aanbod te verhogen. Maar misschien moeten we even
wachten tot de grote shakeout echt aan de gang is gegaan, als we opnieuw
beseffen dat niets gratis is.
De
bedrijfsnar.
[terug naar de column-pagina]
De
high-lights in de tekst werden door de webmaster aangebracht om de
leesbaarheid op het scherm te vergroten.
|
